Heb jij die wandelmicrobe al van in je kinderjaren? Of wanneer begon die liefde voor het wandelen?

Van toen ik een kleine pagadder was, van een jaar of vijf, trok ik al met mijn grootvader de weiden achter ons huis in, op zoek naar paddenstoelen.
In de Chiro was stappen al snel mijn geliefkoosde tijdsbesteding. Tweedaagse tochten waren toen al de absolute max.
Later, in het leger, werd onze compagnie uitgekozen om de Vierdaagse van de Ijzer te stappen. Elke morgen, na de vlaggengroet, vijftien kilometer stappen met de volledige uitrusting op de rug.
Ook in mijn vrije tijd bleef het kriebelen. Ik organiseerde huttentochten in het Lechtal, Corsica en Kreta, en wandelde op talloze GR – paden doorheen Europa.

Wanneer kwam bij jou het idee om naar Compostella te trekken?

Ik had altijd al gedroomd van een lange tocht, eentje van enkele maanden, maar tijd ontbrak er steeds.
Tot er op een dag een dienstnota van mijn werkgever verscheen : alle overuren moesten ofwel uitbetaald worden, ofwel opgenomen als verlof.
De keuze was snel gemaakt. Mijn jaarlijks verlof samen met mijn opgespaarde overuren maakten dat ik drie maanden afwezig kon zijn.
Op 1 mei 2004 ben ik vertrokken voor een tocht van 2450 kilometer, op weg naar Compostela.

Hoe ging die tocht eigenlijk? Vertel eens hoe die concreet is verlopen ( hoelang onderweg? hoeveel kilometer? …) en hoe was het om in je eentje maanden onderweg te zijn?

Men zegt dikwijls “ Partir, c’ est mourir un peu “. Maar dat is maar gedeeltelijk waar.
In begin van de tocht laat je je familie en je dierbaren achter. Dat afscheid voelt inderdaad een beetje als sterven.
Maar na een maand alleen onderweg, in de natuur, met vallen en opstaan, gebeurt er iets anders. Het voelt als een wedergeboorte.

Je ritme vertraagt, het overbodige valt weg, en je leert opnieuw vertrouwen – op je lichaam, op je dachten, op de weg zelf

Zo’n tocht is eigenlijk een metafoor voor het leven. Na 2450 kilometers en drie maanden onderweg kijk je met andere ogen naar de wereld. En vooral: je kijkt anders naar jezelf.

Had je veel contact met het thuisfront?

Naar mijn echtgenote Dany en de kinderen probeerde ik toch een paar keer per week te telefoneren.

Dat contact was belangrijk, een dunne maar sterke draad die mij met thuis verbond.
Elk avond, nadat ik een slaapplaats had gevonden, verplichtte ik mezelf om een verslag te schrijven. Als ik bereik had, stuurde ik het door naar het thuisfront.

Die dagelijkse woorden werden gretig gelezen in Galmaarden en de omliggende gemeenten. Zo wandelde niet alleen ik richting Compostela, maar leefde ook een stukje van het dorp met me mee.

Ze zeggen altijd dat het aankomen daar in Compostella niet het hoogtepunt is. Klopt dat?

Onderweg zijn met een doel om ergens aan te komen – In mijn geval Compostela – is een gelukkige gewaarwording. Elke dag heeft richting elke stap betekenis.
Maar wanneer je na drie maanden je doel bereikt, worden de emoties zo intens dat je alweer verlangt om verder te trekken. Alsof stilstaan moeilijker wordt dan blijven gaan.

Zo is het ook bij mij gelopen. De dag nadien ben ik opnieuw vertrokken, richting Finisterre, waar ik vier dagen later aankwam.

Conclusie : onderweg zijn is belangrijker dan aankomen.

Waarom later ook nog die tocht naar Rome ?

Eens je de microben te pakken hebt en je gezondheid het toelaat, wordt de verleiding groot om die ervaring opnieuw te beleven. De weg laat je niet meer los.
Dus waarom niet nog een stap verder gaan  ? Waarom geen tocht maken die niemand vóór jou had gemaakt ?
Van Compostela naar Rome, 3100 kilometer, in vier maanden .

Heb je nu nog plannen in die zin?

Die grootse plannen heb ik intussen weggeborgen. Even speelde ik nog met het idee om de tocht rond te maken en van Rome terug naar huis te stappen, maar ik besefte dat dit me te veel energie zou kosten.

Dat neemt echter niets weg van het feit dat wandelen nog altijd een vaste plaats in mijn leven heeft.

Ik maak nog dagelijks stevige wandelingen en trek er samen met het gezin en met vrienden op uit, zowel in binnen- als buitenland. De afstanden zijn misschien korter geworden, maar het onderweg zijn blijft even waardevol.

Je gaat Neos Pajottegem binnenkort maandelijks op sleeptouw nemen. Heb je leuke wandelingen in gedachten ?

Pajottegem telt 10 deelgemeenten. Het is mijn bedoeling om elke maand één deelgemeente in de kijker te zetten. Per deelgemeente ga ik op zoek naar de mooiste plekjes en wandelroutes.

Aangezien de wandelingen binnen de tien kilometer blijven, zal elke deelgemeente meerdere keren aan bod komen. Het gaat nadrukkelijk niet om een wedstrijd of race, maar om een gemoedelijke uitstap waarbij we al wandelend de omgeving verkennen.Bij voorkeur sluiten we af in een gezellig cafeetje, om nadien nog rustig na te praten.

En dan is er op 16 april april de hyancintenwandeling in het Hallerbos. Heb je al een parcours in gedachten?

Ik heb reeds een parcours uitgestippeld van ongeveer acht kilometer, dat volledig over goed toegankelijke paden loopt. De wandeling zal ongeveer twee uur duren.

Praktische informatie over deze wandeling vind je terug in onze rubriek activiteiten.

Hopelijk kunnen we deze tocht, en al de wandelingen daarna, met veel volk en veel enthousiasme samen beleven! Ik heb er alvast zeer veel zin in!

Zeer binnenkort lees je op onze website meer bijzonderheden over de wandeltochten!

Bedankt Marc! We kunnen niet wachten !!