Khalid Benhaddou: 'Samenleven is een werkwoord'

Praktische gegevens
Een hilarische scène uit de politiereeks ‘Chantal’ van VRT Eén: op het politiekantoor in Loveringem is een gitzwarte, vrouwelijke collega begonnen; vraagt in haar afwezigheid de ene collega aan de andere: “Weet jij eigenlijk vanwaar ze is? Antwoord collega 2: “Van Roeselare”. Reactie collega 1: “Ik dacht van Izegem”. Een antwoord dat in deze context door een lachband gevolgd wordt. En die illustreert hoe wij nog dikwijls aankijken tegen medeburgers die in kleur, kledij, thuistaal, geloof of anderszins van ons verschillen: verrast en verwonderd dat ze in onze samenleving thuis horen.
Kijk maar naar de huiver die velen van ons bekruipt op de tram door Merksem of Deurne. Huiver die onuitgesproken de weerzin voedde voor de idee van een asielcentrum in onze eigen gemeente.
Khalid Benhaddou durft ons bij die vaststelling met vragen confronteren:
+ Hoe buigen we stereotypen resp. vooroordelen om over ‘niet conforme’ medeburgers?
+ Hoe ver reikt de vrijheid van religie? Heeft religie een plaats in de publieke ruimte?
+ Wat zijn de verschillen en gelijkenissen tussen de diverse levensbeschouwingen? Hoe gaan we op zoek naar de grootste gemene deler?
+ Hoe organiseren we een dialoog tussen verschillende culturen?
+ Hoe komen we tot ‘inclusie’ en wat betekent ‘pluralisme’ als na te streven doel?
De nuances die in december 2023 de uiteenzetting van Abou Jahjah over een gelijkaardig thema kenmerkten, blijken ook bij Khalid Benhaddou geen beletsel voor rake observaties die we ter harte kunnen nemen
Walter Haentjens
