Om 13.15 uur mochten we plaatsnemen in de kerkbanken van de kathedraal die voor de gelegenheid in tribunestijl waren opgesteld.

De musical “MIJN leven” vertelt het verhaal van Italiaanse mijnfamilies die in de jaren ’50 en ’60 naar Beringen kwamen en opent meteen tegen de grimmige achtergrond van de mijnsluitingen in 1966. De spanningen tussen de mijnwerkers en de staat bereikten toen een kookpunt. Te midden van deze historische onrust blikt de voorstelling terug op de diepe verbondenheid tussen twee schijnbaar onverenigbare werelden, namelijk deze van de mijnbazen en die van de mijnwerkers.

Leo, de zoon van de machtige mijndirecteur, en Giulia, de dochter van een trotse Italiaanse mijnwerker, groeien op aan weerszijden van een sociale grens die wordt gemarkeerd door een lantaarnpaal bij de barakken. Hun ontluikende romance wordt niet alleen gedwarsboomd door de strikte hiërarchie van de mijn maar ook door diepgewortelde vooroordelen.

Terwijl de Italiaanse gemeenschap ontspanning vindt in haar muziek en cultuur, worstelt Leo met zijn identiteit en de verstikkende verwachtingen van zijn vader die eist dat hij hem als directeur moet opvolgen.

In die zoektocht komt hij te weten dat hij een adoptiekind is van een hardwerkend tweeverdienersgezin dat intussen verhuisd was naar de mijn van Marcinelle. Dit geheim doet de fundamenten van beide families wankelen zodat ze gedwongen worden om te kiezen tussen hun afkomst en hun hart. Zo wordt de romance tussen Leo en Giulia uiteindelijk bezegeld met hun huwelijk. 

Door de opkomst van moderne energiebronnen zoals aardolie en aardgas was steenkool niet meer rendabel en besliste de regering om alle mijnen te sluiten. De sociale onrust en mijnwerkersprotesten werden zo hevig dat Leo het leven liet tijdens een bloederige betoging in Zwartberg.

Met een wegpinkende traan gaf het publiek een minutenlange staande ovatie aan deze bijzonder getalenteerde cast die erin slaagde om ons mee te nemen naar een tijd waarin duizenden mannen elke dag het diepe zwarte duister opzochten zodat generaties na hen een toekomst konden bouwen in het licht.

Er volgde nog een nababbel met wat fris. Dan carpoolden we geëmotioneerd en voldaan terug naar Voeren. Een musical om nooit te vergeten … want …

‘Men kan de mijnwerkers uit de mijn halen, maar de mijn niet uit de mijnwerkers’