Het was ondertussen bijna 9 jaar geleden dat ik nog eens een niet georganiseerde reis had geboekt buiten Europa. Nu deed zich de mogelijkheid voor om op eigen houtje een bezoek te brengen aan Martinique in de Caraïben en aan Florida.

Dat was 9 jaar geleden best te doen. Een paar vluchten boeken, huurauto’s reserveren samen met een paar hotels. En zorgen dat we een geldig paspoort hebben natuurlijk. Martinique ligt wel een eind hier vandaan - maar is en blijft Frankrijk - en in Florida was ik al geweest. 

En ja, die telefoon... In het geval we zouden moeten bellen kon dat met WhatsApp via de wifi van het hotel. Toch? En we gaan de gps van de huurauto’s gebruiken om te geraken waar we moeten zijn. Waarom zouden we dan een speciale sim kaart kopen?

Dat was het plan.

Eerste stop was Fort de France, de hoofdstad van Martinique. Aan de balie van het verhuurkantoor voor onze auto, bleek niemand aanwezig te zijn. Wel een bord met “Scan de QR code, dan komen we je oppikken om je naar het verhuurbedrijf te brengen”. Gelukkig kwam er nog een verdwaalde toerist toe die wel een actieve sim kaart had en het nodige kon doen. Zijn gezelschap bestond nu uit 3 personen en we konden met hem mee de bus op. Even later wou er nog een koppeltje opstappen maar de chauffeur weigerde om hen mee te nemen omdat ze de QR code niet gescand hadden. Ondertussen had ik mijn sim kaart aan de praat. Martinique is een deel van Frankrijk dus er zijn geen roaming kosten.

In het verhuurkantoor ging alles prima. Tot ik in mijn beste Frans toch even wou checken dat de auto een GPS had. Niet dus. Huurwagens hebben in Martinique geen GPS. Dus moest ik verder met Google maps op mijn gsm. Lukte prima en gelukkig is internet via de sim kaart daar gratis – voor ons.

Voor de rest geen problemen, met toch de bedenking dat ze een waarborg nemen van 900 euro op onze kredietkaart. Zonder kredietkaart met nogal wat budget zouden we daar niet direct buiten zijn geraakt. Trouwens werd ook bij het hotel een waarborg gevraagd van 300 euro.

Voor de rest een prima week doorgebracht op dit mooie eiland. Op naar Florida!

Wetende wie er president is, was ik toch niet helemaal gerust in wat er allemaal op ons afkwam in Florida. Eigenlijk verliep de immigratie vlot, behalve dat we meer dan een uur hebben moeten aanschuiven.

Wat de huurauto daar betrof, had ik voor alle zekerheid op voorhand de route gedownload om van Miami naar ons hotel te geraken.

Zelfde vraag over die gps aan de balie van Hertz. Hetzelfde antwoord: gps in de auto wordt niet meer gedaan. Waarop ik liet weten dat ik geen internet had op mijn gsm. Het was geen probleem (typisch Amerikaans): je koppelt je GSM met een kabeltje aan het scherm van de auto en je hebt geen internet nodig. Het was al laat en we wilden zo snel mogelijk naar het hotel, dus had ik geen zin om veel meer vragen te stellen, behalve welk kabeltje dat dan was. Het bleek het kabeltje van de oplader te zijn.

Eens bij de toegewezen wagen bleek het kabeltje niet te passen. En medewerker van Hertz die toevallig in de buurt was, zei laconiek om een andere wagen te nemen die wel de juiste aansluiting had. Na de derde wagen had ik er (zelfs grotere) auto waar het lukte. Ondertussen had ik al door dat ik zonder internet niet ver zou geraken, dus was de enige oplossing om de sim kaart te activeren. Om een of andere reden lukte het niet om Google maps snel geactiveerd te krijgen.

Dus zijn we zonder GPS vertrokken en zijn we met de routebeschrijving toch tot in de buurt geraakt van het hotel. Maar daar wisten we het niet meer. Het was ondertussen 10 uur ’s avonds, we waren moe en scheel van de honger. Mijn vrouw suggereerde om hulp te zoeken waar nog licht brandde. Dat bleek een goede zet te zijn. We vonden een restaurant dat nog open was, waar ze wifi hadden en we verder konden met een nieuwe download van Google maps. En we konden nog eten ook.

Om middernacht  waren we op de kamer. Ik kreeg wel een boodschap van Telenet dat ze mijn sim kaart hadden geblokkeerd voor roaming omdat ik al teveel had gebruikt.  60 euro! Hallo? Dus geen internet onderweg meer. Door het feit dat we de rest van onze reis bij vrienden waren was dat op zich geen probleem.

Terug naar huis vanuit Orlando. Ik had tickets geboekt bij Canada Airlines en onze trip naar Brussel zou via Montreal gaan. Bij het inchecken was ik voorbereid want de tickets had ik op mijn telefoon staan en in geval van nood: op een vliegveld heb je tegenwoordig altijd wifi.

Inchecken moest via een computer. Het ging vlot tot er op het einde de boodschap kwam dat ik iemand op de balie moest aanspreken. Die persoon ontdekte dat we een ETA (een soort van visum) nodig hadden. Ook als we Canada niet binnen zouden gaan, maar gewoon overstappen op een ander vliegtuig. En dat doe je via “your phone”. Dat lukte ook tot bleek dat we 7 usd per persoon moesten betalen. Om een of andere reden werden onze kredietkaarten niet aanvaard. Cash betalen kon niet. En toen hadden we het geluk dat de man van de incheckbalie wou betalen met zijn kredietkaart. Toen ik hem de cash wou geven weigerde hij. Fantastische kerel! Ik heb dat ook laten weten aan Canada Airlines.

Al bij al een heel mooie reis, maar ik ben wel geschrokken van de digitalisering van alles wat met reizen te maken heeft. Een goede raad: zorg dat je altijd online kan met je gsm door een locale sim kaart aan te schaffen ofwel en esim te installeren. En zorg dat je kredietkaarten werken…

En laat je door dit verhaal niet afschrikken om te reizen!

PS. De weigering van de kredietkaart blijkt iets te maken te hebben met het feit dat ik alleen contactloos kon betalen voor die ETA en dat je om de zoveel keer een betaling met pincode moet doen. Om veiligheidsredenen.