Neos Peer op bezoek bij de musical ‘MIJN leven’ in Beringen Een verhaal over het Limburgse mijnverleden. Op zondag 11 oktober trokken negen leden van Neos Peer naar Beringen voor een bezoek aan de musical MIJN leven, opgevoerd in de indrukwekkende Sint-Theodarduskerk, beter bekend als de Mijnkathedraal. Voor de groep was het een bijzondere culturele uitstap. Een extra reden om uit te kijken naar de voorstelling was de deelname van Marilou, een kleindochter van Tho, die in de musical een bijrol vertolkt. Zo kreeg het bezoek voor de Neos-leden ook een persoonlijk tintje. De musical brengt het rijke Limburgse mijnverleden tot leven. Meer dan honderd spelers vertellen met muziek, zang en aangrijpende scènes het verhaal van de mijnwerkers, hun gezinnen en de gemeenschappen die rond de mijnen ontstonden. Het is een eerbetoon aan de mannen die diep onder de grond werkten, aan de vrouwen die thuis het gezin draaiende hielden en aan de kinderen die opgroeiden in een wereld waarin de mijn een centrale plaats innam. 1946: de komst van de Italiaanse mijnwerkers Om het verhaal van de Limburgse mijnen goed te begrijpen, moeten we terug naar de periode vlak na de Tweede Wereldoorlog. België had dringend steenkool nodig om de industrie, de elektriciteitscentrales en de gezinnen van energie te voorzien. De mijnen moesten op volle toeren draaien, maar er waren onvoldoende arbeidskrachten. Het werk was zwaar, gevaarlijk en weinig aantrekkelijk. In 1946 sloot België daarom een akkoord met Italië. België zou steenkool leveren aan Italië, terwijl Italiaanse arbeiders naar België kwamen om in de mijnen te werken. Duizenden mannen verlieten hun geboortestreek in de hoop hun gezin een betere toekomst te kunnen bezorgen. Ook andere buitenlandse arbeidskrachten vonden later hun weg naar de Belgische mijngebieden. Zwartberg: van grote bloei naar een dramatische sluiting In december 1965 werd aangekondigd dat de mijn van Zwartberg zou sluiten. Dat nieuws kwam hard aan bij de duizenden werknemers en hun gezinnen. De mijn was immers veel meer dan een werkplaats: ze bepaalde het dagelijkse leven, de sociale contacten en de toekomst van een hele gemeenschap. Het verzet tegen de sluiting liep uit op hevige onlusten. Tijdens de protesten kwamen twee mensen om het leven. De gebeurtenissen maakten diepe indruk en kregen ruime aandacht in de pers. In 1966 werden afspraken gemaakt over nieuwe tewerkstelling voor de getroffen werknemers. Toch kon het akkoord de sluiting niet tegenhouden. Op 1 oktober 1966 viel het doek voor de mijn van Zwartberg, de eerste Limburgse mijn die haar deuren sloot.