Neos Rijkevorsel op stap in Brussel

Ik ga geregeld citytrippen met mijn vrouw. Brugge, Gent, Parijs, Berlijn of Barcelona. We zijn er overal al geweest. Ook in Brussel vergaapten we ons enkele jaren geleden aan de mooie Grote Markt en de weelderige parken. Maar als ik aan vrienden vraag, ben je al eens in Brussel geweest, dan trekken ze grote ogen. Is daar iets te zien dan?

Wij van  Neos weten wel beter. Niet dat we met onze vijftig Neos-leden op citytrip gingen in Brussel. We namen ze mee naar twee plaatsen in Brussel waar je als enkeling niet zomaar even binnenspringt. We organiseerden een rondleiding door de gebouwen van VRT en in de namiddag mochten we plaatsnemen in de iconische bruin-grijze zetels van het Vlaams Parlement.

Het werd een topevenement! Jef die alles voor ons organiseerde, van het  contacteren van VRT en Vlaams Parlement, de bus vastleggen tot het diner in Puurs waarmee we de dag afsloten, het klopte allemaal. Bovendien was het een mooie, zonnige dag en wordt niet alles net een beetje fleuriger als het zonnetje van de partij is?

Bij de VRT werden we opgewacht door twee goedgeluimde gidsen. Ze splitsten onze vijftig Neos girls en boys in twee groepen en weg waren we. Omdat Kaatje Tralalaatje bezig was met opnames in studio 3 sloeg onze gids een andere gang in en we belandden in de studio van “de afspraak”. Het was duidelijk dat de gids moest improviseren, maar de man had ervaring en wist verbazend goed zijn weg te vinden in het labyrint van gangen, kantoren en studio’s. De nieuwsstudio, waar Goedele Wachters, Wim De Vilder en anderen ons dagelijks informeren over de strapatsen van Trump en Poetin, was opvallend groot. En die autocue, hoe werkt dat nu eigenlijk? De gids wist het ons haarfijn uit te leggen.

En heb de gij Björn Soenens gezien? En Kobe Ilse, die zat daar ook!  BV’s spotten, altijd leuk. Een acteur van ‘Thuis’ passeerde ook door de gang; hij wapperde met zijn handje, dada. Maar ik ken hem niet. Ik kijk geen ’Thuis’.

De laatste deur die de gids voor ons openzwaaide, deed bij iedereen een glimlach van herkenning ontstaan. Plots stonden we midden in het wereldberoemde decor van ‘FC De Kampioenen’! Het toogske van de voetbalkantine is verbazend klein. En alhoewel er geen bier uit de kraan kwam, waren er toch enkelen die de natuurlijke tooghanghouding nog steeds in de genen hadden. Volgens enkele kenners in ons groepje had de toog de juiste hoogte om op een natuurlijke wijze en urenlang, hangend aan de toog, de dorpspolitiek te bespreken en een pleidooi voor de wereldvrede af te steken.

De groepsfoto die we voor de toog maakten, was ook het einde van de rondleiding. De gids bedankte ons voor zoveel aandacht en interesse en ging er spoorslags vandoor. Het was juist 12 uur en zoals het voor een goed ambtenaar past, tijd voor de lunch.

Ook wij zaten met een klein hongertje. Wij namen onze eenvoudige lunch in de kelder van het Vlaams Parlement. Broodje kaas of broodje hesp. Koffie à volonté.

Het Vlaams Parlement is gevestigd in hartje Brussel in een historisch pand. De gids, in tegenstelling met de flamboyante VRT-gids, was van het correcte, afgemeten type. Toen hij ons begon te vertellen over het wel en wee van de postcheque, dacht ik even dat we in het verkeerde gebouw waren afgezet. Blijkt dat het gebouw waar nu het Vlaams Parlement is gevestigd, tot 1987 eigendom was van De Post. Sinds 16 maart 1996 wordt hier hard gewerkt door onze Vlaamse parlementsleden.  De binnenruimte van het gebouw is nu het glazen halfrond waar onze politiekers debatteren en zo hun best doen om te zorgen voor ons welzijn.

Het gebouw bulkt van de (Vlaamse) kunst. De glazen koepel die iedereen kent van tv bestaat uit 807 glaselementen. Ze hebben stuk voor stuk andere afmetingen. De koepel weegt 72 ton. Het gebruik van veel glas staat symbool voor de cultuur van openheid die de Vlaamse regering wil uitdragen. Mooi toch! (heb ik even opgezocht voor u met AI).

Over de werking van het Vlaams Parlement ga ik het hier niet hebben. Het is misschien een goed onderwerp voor een lezing in de Singer in de wintermaanden.

Rond vier uur zaten we terug in de bus, op weg naar Puurs. Jef had er gereserveerd in een mooie grote taverne.

Tijdens het diner, aan een grote ronde tafel, raakte ik in gesprek met één van onze Neos-leden die ik niet kende, Michel. Hele sympathieke man.  Na een dik uur, twee glazen wijn,  een bord heerlijke tongrolletjes en een rabarbertaartje toe, kenden we mekaars verleden.

Misschien was het gesprek en de kennismaking met Michel voor mij één van de belangrijkste items van de dag. Mensen leren kennen en een goed gesprek kunnen voeren.  Is dat niet wat Neos maakt tot wat het is en moet zijn?

Graag tot bij een volgende gelegenheid,

Dirk Vermeiren