Is een lezing over wiskunde en filosofie saai? Neen, als je JP Van Bendegem voor jou staan hebt dus helemaal niet! We waanden ons allemaal in een aula waar deze prof met veel humor ons uiteenlegde waarom onze zintuigen ons flink bij de neus nemen: wat we zien of horen, is soms helemaal niet wat we denken dat het is. Ons brein stuurt dat allemaal ...

In het eerste deel vertelde hij honderduit over optische illusies — hoe makkelijk onze ogen voor de gek te houden zijn — maar ook auditieve illusies, want ook onze oren laten ons soms in de steek... Voor de lezing vertrouwde hij ons toe dat hij nog steeds zijn stem heeft van een professor. Hij was dus duidelijk hoorbaar tot achteraan in de zaal, ondanks het zachte gebrom van zijn laptopje waarop zijn presentatie stond. Het was wiskundig, filosofisch en ook logica kwam er aan ter pas. Hét van waar sommige studenten ongemakkelijk van werden, niet bij deze prof dus.

Terwijl we het IT euvel oplosten, konden de leden reeds met elkaar tijdens de pauze hun enthousiasme delen. 

Bij het tweede deel, deelde hij in zijn sappig Gents het publiek mee dat “den akoustik was opgelost”. Ook nu hing de Raadzaal weer aan zijn lippen. 

De Professor verklaarde alles van naaldje tot draadje hoe dat allemaal komt. Op het einde van zijn betoog toonde hij zijn talenten als professor: hij kreeg heel de zaal mee met zijn “testcase” voor zijn bewering dat er ook in deze zaal bij de helft van de aanwezigen minstens mensen zijn die geboren zijn op dezelfde dag en dezelfde maand (niet het jaartal). Zijn bewering bleek nog te kloppen ook en hoe! J.P. Van Bendegem was er onder de indruk van.

Het geluidsniveau na de lezing bij het napraten, toonde duidelijk aan hoe iedereen in de wolken was. Missie geslaagd, toplezing, en een enthousiaste Professor die afscheid van ons nam.