Op 31 maart 2026 hing er een bijzondere sfeer in de stad Peer. De zaal zat afgeladen vol met zo’n 300 enthousiaste toeschouwers, klaar voor een opname van De Zoete Inval. Ook Neos Peer was aanwezig, wat zorgde voor een warme, vertrouwde gezelligheid. Op het podium bracht het panel — Imke Courtois, Celine Van Ouytsel en Bart Appeltans — een levendige mix van humor, verhalen en spontane reacties. Het publiek genoot zichtbaar en liet zich meevoeren in de sfeer van het programma. De muziek maakte de namiddag compleet. De Romeo's zorgden voor een uitbundige ambiance waarbij volop werd meegezongen, terwijl Liliane Saint-Pierre met haar warme stem voor een intiem en ontroerend moment zorgde.

Op deze warme lentedag vertrokken aan de kapel van Vlasmeer voor een fikse wandeling langs de wandelknooppunten in Vlasmeer (Eksel). Daar waar de ontluikende bosflora, zoals de Hondsdraf, reeds in volle bloei staat. Bij het eindpunt werden de stappentellers uitvoerig vergeleken of er nu 4, 5, 6 of meer kilometers op de teller stonden....

Vandaag stond er iets moois op de planning: een fietstocht van zo’n 40 kilometer, samen met 15 enthousiaste Neos-leden. Onderweg werd er gelachen, herinneringen opgehaald en hier en daar even gestopt om van het uitzicht te genieten. Het was zo’n rit waarbij de kilometers vanzelf voorbijgleden. Na 25 km kwam de bestemming die Fons zorgvuldig had uitgekozen: ’t Heukske. Een plek met karakter, warmte en vooral een ziel. Niet zomaar een café, maar eentje waar verhalen leven. Aan de deur stond Rita hen al op te wachten. Hoewel het eigenlijk geen gewone openingsdag was, had ze speciaal voor deze groep haar deuren geopend. Dat alleen al zei genoeg over haar toewijding. Met een hartelijke glimlach en een vriendelijke begroeting liet ze iedereen binnen, alsof ze hen al jaren kende. Terwijl de drankjes werden uitgedeeld en de eerste dorst gelest werd, vertelde Rita hier en daar een anekdote. Want volgend jaar viert ze een bijzondere mijlpaal: haar 60-jarig jubileum als cafévrouw. Zestig jaar van tappen, luisteren, lachen en er gewoon zijn voor haar klanten. Na een gezellige pauze en misschien nog een laatste drankje, stapte de groep weer op de fiets. Met nieuwe energie, maar ook met een warm gevoel. Want deze tocht was meer geweest dan alleen kilometers maken. Het was een dag vol verbinding, vriendschap en kleine, waardevolle momenten.

Ga je mee verdwalen? Ik weet de weg. Het zou zo maar een citaat van de wandeldag van 23 april kunnen zijn. Met z’n elven, onder een stralende zon, op pad in natuurgebied Lozerheide. Anders dan de naam doet vermoeden, zal je in Lozerheide geen heide meer vinden: het oorspronkelijke landschap werd vanaf de 19e eeuw met kanaalwater bevloeid om hooi te winnen en vervolgens werd het bebost met populieren om er lucifers van te maken. Nu is het een prachtig natuurgebied met rijke variatie aan boslandschappen en vloeiweiden. Hier en daar een bordje of pijltje gemist? Het rode pijltje dat ons terug richting vertrekpunt moest leiden dook plots nergens meer op… De koppen werden bijeengestoken, gps en wandelapps boven gehaald en na enkele meters mis-stappen belandden we terug op de juiste weg. Het aantal afgelegde kilometers was bijgevolg ook ditmaal weerom niet helemaal correct. Maar iedereen beloofde om volgende keer weer zijn beste beentjes te komen voorzetten.